Saat yedi buçuguydu güzün
Ve ben bekliyordum
Kimi bekledigim önemli degil.
Günler, saatler, dakikalar
Biktilar benle olmaktan
Çekip gittiler azar azar
Kaldim ortada, tek basima

Kala kala kumla kaldim
Günlerin kumuyla, suyla
Bir haftanin artiklariyla kaldim
Vurulmus ve hüzünlü

Ne var, dediler bana Paris'in yapraklari
Kimi bekliyorsun?

Kaç kez burun kivirdilar bana
Önce isik, çekip giden
Sonra kediler, köpekler, jandarmalar

Kalakaldim tek basima
Yalniz bir at gibi
Otlarin üstünde ne gece, ne gündüz
Sadece kisin tuzu

Öyle kimsesiz kaldim ki
Öyle bombos
Yapraklar agladilar bana
Sonra, tipki bir gözyasi gibi
Düstüler son yapraklar

Ne önceleri, ne de sonra
Hiç böyle yalniz kalmamistim
Bu kadar
Ve kimi beklerken olmustu
Hiç mi hiç hatirlamam.
Saçma ama bu böyle
Bir çirpida oldu bunlar
Apansiz bir yalnizlik
Belirip yolda kaybolan

Ve ansizin kendi gölgesi gibi
Sonsuz bayragina dogru kosan.
Çekip gittim, durmadim
Bu çilgin sokagin kiyisindan
Usul usul, basarak ayak uçlarima
Sanki geceden kaçiyor gibiydim
Ya da karanlik, kükreyen taslardan

Bu anlattiklarim hiç bir sey degil
Ama basima geldi bütün bunlar
Birini beklerken bilmedigim
Bir zamanlar.